Dili Güzelleştirin Kaderiniz Güzelleşsin

İnsanın başına ne geliyorsa dilinden gelir, demiş atalarımız. Ne kadar doğru söylemişler… Çünkü dil, sadece konuşmaya yaramaz; kalbin aynası, kaderin kalemi gibidir. Ağzımızdan çıkan her kelime, hem bizi hem hayatımızı şekillendirir.

Kimi sabah uyanır uyanmaz şikâyet eder. “Bu hayat çekilmez,” der, “ben zaten şanssızım” der. Günü başlamadan karanlığa boyar. Oysa farkında değildir; ne kadar söylendiyse o kadar kararttı yolunu.

Kimi de güne şükürle başlar. “Bugün de uyandım, nefes alıyorum,” der. Diline duasını, içten dileğini koyar. Ve kader ona bir şekilde yol açar.

Çünkü sözler, sıradan titreşimler değildir. Söylediğimiz her söz bir tohumdur. Ya karanlık ekeriz ya ışık.

Bir düşünün: Kaç kere kendinize “Yapamam,” dediniz?

Kaç kere kendinizi kötüleyip küçümsediniz?

Ve kaç kere başkasına, düşünmeden, gönül kırıcı bir söz söylediniz?

Hepsi geri döner insana. Kimi hemen, kimi yıllar sonra… Ama mutlaka döner.

Dilinizi güzelleştirin ki, kaderiniz de güzelleşsin.

Bunu bir alışkanlık haline getirmek zor ama imkânsız değil.

Birisi hakkınızda kötü konuştuğunda susmayı öğrenin.

Birine dua edin, beddua değil.

Kendinize “Yapabilirim,” deyin.

Hayata “Güzelsin,” deyin.

Yolda yürürken rastladığınız çocuğa, yaşlıya, hayvana güzel bir söz söyleyin.

Çünkü bazen bir tek kelime, birinin gününü, birinin umudunu kurtarır. Ve hiç beklemediğiniz bir gün, size bir iyilik olarak döner.

Öyle bir dil edin ki, herkes sizin yanınızdayken kendini iyi hissetsin.

Sizin sözünüz duyulunca bir dua gibi koksun.

Yüzünüz, diliniz ve yüreğiniz birbirine yakışsın.

Kısacası;

Biz güzel konuşmayı unuttuk,

Güzel söz söyleyenleri garip, susanları da zayıf sandık,

Oysa en güçlü olanlar dilini tutabilenlerdir,

En mutlu olanlar ise dilinden iyilik eksik olmayanlardır.

O zaman;

Dilinizi güzelleştirin, kaderiniz de güzelleşsin,

Çünkü insan, önce sözüyle tanınır,

Ve söz, sahibini ya yüceltir ya da yere serer,

Seçim sizin...