Bu dünyadan yüzlerce, binlerce insan geçti. Kimi iz bıraktı, kimi sessizce göçtü. Hiçbiri ölümsüz değildi; sonuçta hepimiz, bir gün pencereden bakar gibi bu hayattan geçip gideceğiz. Asıl mesele, geride ne bıraktığımızdır.
Bugün eğleniyoruz, oyalanıyoruz, vakit geçiriyoruz. Ama önemli olan şu: Ne ile oyalanıyoruz? Doğru şeylerle mi? İnsani değerlerimize dokunarak mı? Paylaşmayı, bölüşmeyi, yardımlaşmayı bilerek mi? Bize emanet edilen hayvanlara, doğaya, toprağa sahip çıkarak mı? İşte bu soruların cevabı, hiçliğe varıp varmamak arasındaki farkı belirler.
Hiçlik, yalnızca var olmamak değil; yaşarken “yokmuş gibi” davranmaktır da. Ben, sen değil; biz olmayı öğrendiğimizde, aslında hiçliğe karşı dikilmiş bir duruş sergileriz. Çünkü “biz” olduğunda hayat anlam kazanır.
Eğitim, bilgi, kültür… Bunlar sadece kişisel kazanımlar değil, toplumsal öngörüleri inşa eden tuğlalardır. Kendi değerlerini bilen, öğrenmeyi şiar edinmiş insanlar; hem kendine hem de topluma ışık olur. Bu ışıkla yaşamak, hayata dolu dolu dokunmak demektir.
Sonunda hepimiz bir gün “hiç” olup gideceğiz. Ama mesele, yaşarken hiç olmamakta gizlidir. İnsanca, vicdanla, paylaşarak, sevmeyi bilerek yaşadıysan; ardında bıraktıkların, seni hiçlikten kurtaracak en büyük miras olacaktır.
