Azala azala yaşadığımız şu dünyada, sevgiyle büyümeyi beceremedik. Oysa insanı insan yapan, kalpleri diri tutan en güçlü bağ sevgiydi. Bir tebessümün, bir güzel sözün, bir içten selamın değeri kaybolmaya yüz tuttu. Biz, sevgiyi çoğaltacağımıza öfkeyi, kini, hırsı çoğalttık.
Her geçen gün ömür takviminden bir yaprak kopuyor. Zaman daralıyor, nefesler azalıyor. Ama biz, hâlâ sevgiyi çoğaltmayı, birbirimizi büyütmeyi öğrenemedik. Dünyanın daraldığını görmezden gelip, gönlümüzü genişletmeyi ihmal ettik.
Sevgi, insanın en büyük sermayesidir. Mal azalır, mülk azalır, makam tükenir ama sevgi, paylaştıkça artan tek hazinedir. Sevgiyi yitiren, aslında kendini yitirmiş olur. Çünkü sevgi; büyütür, çoğaltır, diriltir.
Bugün baktığımızda eksiliyoruz. Çocukların gözündeki masumiyet, yaşlıların ellerindeki dua, dostların sohbetindeki sıcaklık… Hepsi sevgisizlikle gölgeleniyor. Oysa insan, sevgiyi büyüttükçe dünyası genişler, kalbi hafifler.
Unutmayalım: Sevgi azaldıkça hayat da eksilir, sevgi çoğaldıkça biz de çoğalırız. Dünyanın yükünü hafifletmek istiyorsak, sevgiyle başlamak zorundayız. Çünkü kalpten kalbe açılan en güzel kapı, sevgidir.
